วันเสาร์ที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2560

จ่ายค่าตอบแทนผู้ที่มีใบประกอบวิชาชีพครูทั่วทั้งประเทศ ไม่จำกัดเฉพาะครูที่เป็นข้าราชการ

ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ เป็นใบอนุญาตให้สามารถประกอบวิชาชีพนั้น ๆ ตามสาขาที่เรียนมา โดยผู้ที่จะได้รับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพจะต้องมีคุณสมบัติตามที่องค์กรออกใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ กำหนดไว้ ผู้ที่ไม่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพจะไม่สามารถประกอบวิชาชีพนั้น ๆ ได้ ถ้าฝ่าฝืนจะมีโทษตามที่องค์กรวิชาชีพแต่ล่ะองค์กรกำหนดไว้

ปัจจุบัน ประเทศไทยมีวิชาชีพที่ต้องมีใบอนุญาตเพื่อประกอบวิชาชีพ ได้แก่
  • ใบอนุญาตประกอบโรคศิลปะ ออกโดย แพทยสภา
  • ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรม ออกโดย แพทยสภา
  • ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพทันตกรรม ออกโดย ทันตแพทยสภา
  • ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพการสัตวแพทย์ ออกโดย สัตวแพทยสภา
  • ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเภสัชกรรม ออกโดย สภาเภสัชกรรม
  • ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ ออกโดย สภาการพยาบาล
  • ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเทคนิคการแพทย์ ออกโดย สภาเทคนิคการแพทย์
  • ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพกายภาพบำบัด ออกโดย สภากายภาพบำบัด
  • ใบอนุญาตให้เป็นทนายความ ออกโดย สภาทนายความ 
  • ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุม ออกโดย สภาวิศวกร
  • ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพสถาปัตยกรรม ออกโดย สภาสถาปนิก
  • ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพทางการศึกษา ออกโดย คุรุสภา
  • ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีควบคุม ออกโดย สภาวิชาชีพวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ค่าตอบแทนใบประกอบวิชาชีพ
ค่าตอบแทนใบประกอบวิชาชีพแต่ละสาขา มีอัตราที่แตกต่างกัน และในแต่ละสาขายังแบ่งค่าตอบแทนอีกเป็นหลายระดับ เช่น  ในทางราชการ กำหนดให้ แพทย์ ได้รับตั้งแต่ 5,000 ไปจนถึง 15,000 บาทต่อเดือน เภสัชกร ตั้งแต่ 1,500 ไปจนถึง 3,000 บาทต่อเดือน เป็นต้น  สำหรับภาคเอกชนบางแห่ง  อาจจ่ายค่าตอบแทนใบประกอบวิชาชีพแต่ละสาขาสูงกว่าทางราชการหลายเท่านัก เช่น อาชีพวิศวกร เป็นต้น 

การต่ออายุใบประกอบวิชาชีพของแต่ละสาขาอาชีพ จะมีระยะเวลาที่กำหนดไม่เท่ากัน รวมถึงวิธีการวัด ประเมินผล และกระบวนการที่แตกต่างกันไป เพื่อที่จะใช้วัดความสามารถของผู้ที่จะขอต่อใบอนุญาตประกอบวิชาชีพนั้นๆ ตามเทคนิคของตนเอง  


ค่าตอบแทนใบประกอบวิชาชีพครู
ค่าตอบแทนใบประกอบวิชาชีพครู ไม่มีกฏหมายใดๆ รองรับว่าจะได้เท่าไหร่ต่อเดือน แต่ที่พอมองเห็นอยู่ในปัจจุบัน ในทางราชการเขาใช้คำว่า "ค่าวิทยฐานะ"  ซึ่งเป็นไปตาม พ.ร.บ.เงินเดือน เงินวิทยฐานะ และเงินประจำตำแหน่ง ของข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา พศ.2547  ซึ่งระบุตอนหนึ่งไว้ว่า 

วิทยฐานะข้าราชการครูที่มีใบประกอบวิชาชีพครู
  • ครูเชี่ยวชาญพิเศษ   คศ.5  เงินวิทยฐานะ   15,600 บาท/เดือน
  • ครูเชียวชาญ           คศ.4  เงินวิทยฐานะ    9,900 บาท/เดือน
  • ครูชำนาญการพิเศษ  คศ.3  เงินวิทยฐานะ    5,600 บาท/เดือน
  • ครูเชียวชาญพิเศษ    คศ.2  เงินวิทยฐานะ    3,500 บาท/เดือน
วิทยฐานะศึกษานิเทศน์มีใบประกอบวิชาชีพ 
  • ศึกษานิเทศก์เชี่ยวชาญพิเศษ     เงินวิทยฐานะ   15,600 บาท/เดือน
  • ศึกษานิเทศก์เชี่ยวชาญ             เงินวิทยฐานะ    9,900 บาท/เดือน
  • ศึกษานิเทศก์ชำนาญการพิเศษ   เงินวิทยฐานะ    5,600 บาท/เดือน
  • ศึกษานิเทศก์ชำนาญการ           เงินวิทยฐานะ    3,500 บาท/เดือน 
วิทยฐานะผู้บริหารสถานศึกษามีใบประกอบวิชาชีพ
  • ผู้อำนวยการเชี่ยวชาญพิเศษ       เงินวิทยฐานะ   15,600 บาท/เดือน
  • ผู้อำนวยการเชี่ยวชาญ                เงินวิทยฐานะ    9,900 บาท/เดือน
  • ผู้อำนวยการชำนาญการพิเศษ     เงินวิทยฐานะ    5,600 บาท/เดือน
  • ผู้อำนวยการชำนาญการ               เงินวิทยฐานะ    3,500 บาท/เดือน
  • รองผู้อำนวยการเชี่ยวชาญ            เงินวิทยฐานะ    9,900 บาท/เดือน
  • รองผู้อำนวยการชำนาญการพิเศษ  เงินวิทยฐานะ    5,600 บาท/เดือน
  • รองผู้อำนวยการชำนาญการ          เงินวิทยฐานะ    3,500 บาท/เดือน
ค่าวิทยฐานะนี้ไม่เกี่ยวกับเงินเดือนของครูแยกออกจากกัน ซึ่งก็เปรียบเสมือนค่าตอบแทนใบประกอบวิชาชีพครูนั้นเอง  แต่รัฐจำกัดให้เฉพาะ "ผู้ที่เป็นข้าราชการครูหรือผู้ที่เป็นบุคลากรทางการศึกษาของรัฐ" เท่านั้น 

ด้วยเงินค่าวิทยะฐานะต่อเดือนจำนวนมากนี้เอง ปัจจุบันจึงทำให้ครูของรัฐต้องวุ่นวายอยู่กับการเลื่อนวิทยฐานะมากกว่าการสอนเด็ก รัฐต้องนั่งคิดหาหลักเกณฑ์ต่างๆ กันใหม่อยู่เรื่อยจนครูรัฐบาลสับสนไปหมด    

ทำไม? ครูคนอื่นจึงไม่มีค่าตอบแทนใบประกอบวิชาชีพ
เงินภาษีทั้งหลายที่รัฐเก็บได้ จัดสรรส่วนหนึ่งนำไปจ่ายค่าวิทยฐานะให้ครูและบุลคลากรทางการศึกษาเฉพาะที่เป็นข้าราชการของรัฐจำนวนมาก โดยไม่ได้คำนึงถึงครูเอกชนหรือครูประเภทอื่นๆ ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่และมีใบประกอบวิชาชีพครูเหมือนกัน อีกทั้งงบประมาณสำหรับการอบรมและพัฒนาครู ก็จำกัดเฉพาะครูของรัฐอีกต่างหาก ใช้เงินงบประมาณมากมายขนาดนี้แล้ว ครูของรัฐยังถูกกล่าวหาว่า "ไม่มีคุณภาพเสียอีก"  จึงมีคำถามว่า มันเกิดอะไรขึ้น?   

ผมไม่ได้หมายความว่า รัฐจะต้องรับภาระมาจ่ายค่าตอบแทนใบประกอบวิชาชีพให้กับครูเอกชน หรือครูสังกัดอื่นๆ เพราะมันอาจเป็นภาระมากเกินไป แต่รัฐก็ควรหามาตรการหรือแนวทางการส่งเสริม  

ทำอย่างไร? ผู้ที่มีใบประกอบวิชาชีพครูทั่วทั้งประเทศ ควรที่จะได้รับค่าตอบแทนใบประกอบวิชาชีพเหมือนกับสาขาวิชาชีพอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นครูของรัฐ ครูเอกชน หรือครูที่อยู่ในสังกัดอื่นใดก็ตาม อย่างเช่น
  • ออกกฏหมายหรือระเบียบว่าด้วย "การกำหนดอัตราการจ่ายค่าตอบแทนใบประกอบวิชาชีพครูในประเทศไทย"  ไม่ว่าจะเป็นครูของรัฐ ครูเอกชน หรือครูในสังกัดอื่นๆ
  • เปลี่ยน ค่าวิทยฐานะเดิมของข้าราชการครู ให้เป็น ค่าตอบแทน 
  • เพื่อไม่ให้เป็นภาระด้านงบประมาณของรัฐมากเกินไป รูัฐอาจกำหนดให้เงินอุดหนุนเป็นค่าตอบแทนใบประกอบวิชาชีพแก่ครูในโรงเรียนเอกชนหรือในสังกัดอื่นๆ  ในสัดส่วนใดสัดส่วนหนึ่ง เช่น รัฐ ร้อยละ 50 และโรงเรียนเอกชนออกเองร้อยละ 50 เป็นต้น ส่วนค่าตอบแทนครูที่เป็นข้าราชการ รัฐคงต้องจ่ายเอง 
ได้ครูที่มีคุณภาพทั่วทั้งประเทศ
  • หากทำเช่นนี้ได้ ผมว่าจะมีเด็กเก่งๆ หันมาเรียนเพื่อเป็นครูกันมากขึ้น เพราะหลังจากจบมีใบประกอบวิชาชีพครูแล้ว ไม่จำเป็นต้องเป็นข้าราชการครูของรัฐก็ได้  สามารถไปสอนอยู่ในโรงเรียนเอกชน หรือโรงเรียนในสังกัดอื่นใดก็ได้ ดังเช่น อาชีพแพทย์ เภสัช วิศวกร เป็นต้น 
  • ใบประกอบวิชาชีพครูจะมีคุณค่าสำหรับครูทุกคน และครูเหล่านั้นจะต้องพึงรักษาความเป็นมืออาชีพอยู่เสมอด้วยเกณฑ์การวัดและประเมินผลอย่างเข้มข้นในกระบวนการขอต่อใบอนุญาตของคุรุสภา (เหมือนกับองค์กรวิชาชีพอื่นๆ ที่เขาทำ)
  • ที่สำคัญที่สุด เราจะได้ครูที่มีคุณภาพทั่วทั้งประเทศ เพราะเขาต้องพัฒนาความเป็นมืออาชีพของเขาอยู่เสมอเพื่อแลกกับค่าตอบแทนใบประกอบวิชาชีพที่ได้รับ 
ที่นำเสนอมานี้ เป็นเพียงแค่แนวคิดเบื้องต้น ถ้าคิดว่ามีความเป็นไปได้ คงต้องมีการศึกษากันอย่างละเอียด จากเจ้าของกระทรวง ทบวงกรม และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องต่างๆ  เพื่อให้มีความรอบคอบ มีการจัดวางกฏเกณฑ์อีกหลายขั้นตอน   แต่ก็ดีกว่าไม่คิดอะไรเลย...

หากเราคิดเหมือนเดิมๆ แล้วอยากจะได้สิ่งใหม่ 
ผมว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอกครับ 

******************************* 
ชาตชยา ศึกษิต : 22 ก.ค.2560 

ที่มาข้อมูล
  • วิกีพีเดีย. ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ. (https://th.wikipedia.org/wiki/ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ) สืบค้นเมื่อ 22 ก.ค.2560
  • พ.ร.บ.เงินเดือน เงินวิทยฐานะ และเงินประจำตำแหน่ง ของข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา พศ.2547 
อ่านต่อ >>

วันพฤหัสบดีที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2560

การใช้คำถาม 5 ข้อ ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ก่อนตัดสินใจ

ตอนนี้เริ่มมีการนำ "ศาสตร์พระราชา" มาใช้ในการจัดทำโครงการหรือกิจกรรมต่างๆ กันมากขึ้น มุ่งประสงค์ก็เพื่อนำไปสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน ผมรู้สึกชื่นชมที่หลายคนหลายองค์กรพยายามถอดความรู้เกี่ยวกับ " หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง"  ซึ่งในหลวงฯ รัชกาลที่ 9 ได้ทรงมอบไว้เป็นหลักคิดสำคัญแก่คนไทย ไม่เว้นแม้แต่คนต่างชาติในหลายประเทศก็นำไปใช้แล้วเช่นกัน


หลักการสำคัญของแนวคิดตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ก็คือ ความพอประมาณ ความมีเหตุมีผล ความมีภูมิคุุ้มกันที่ดี ภายใต้เงื่อนไขของการมีความรู้และความมีคุณธรรม 

แต่ว่าการกระทำหลายอย่างที่เราได้พบเห็นอยู่ในปัจจุบัน ผมเห็นว่า พวกเราหรือแม้แต่ตัวผมเองก็ยังไม่สามารถถอดรหัสความรู้เรื่องปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงได้แจ่มชัดนัก เพราะยังมีความสับสนในการที่จะนำมาเป็นหลักคิดพื้นฐานของการตัดสินใจในเรื่องต่างๆ

คำถาม 5 ข้อ 
ผมฟังจากอาจารย์ท่านหนึ่งบรรยายเอาไว้ในหลักสูตร e-learning โครงการ “สร้างและพัฒนาผู้ประกอบการใหม่เชิงสร้างสรรค์และนวัตกรรม” (New Entrepreneurs Creation) ซึ่งจัดทำโดยสำนักพัฒนาผู้ประกอบการ กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม กระทรวงอุตสาหกรรม   ท่านบรรยายว่า ลองใช้คำถาม 5 ข้อ แล้วตอบด้วยตัวเองดูว่า จะสอดคล้องกับหลักคิดตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงหรือไม่ ดังนี้
  1. ทำไม? เราต้องทำ : หากเราตอบได้จะสอดคล้องกับ "ความมีเหตุมีผล"
  2. แล้วเราจะทำแค่ไหน? : หากเราตอบได้จะสอดคล้องกับ "ความพอประมาณ"
  3. แล้วเรามีแผนหรือยุทธศาสตร์สู่เป้าหมายที่จะทำชัดเจนแค่ไหน? และมีแผนฉุกเฉินเตรียมไว้บ้างหรือปล่าว? : หากเราตอบได้จะสอดคล้องกับ "ความมีภูมิคุ้มกันที่ดี"
  4. เราได้ศึกษาคนที่เขาทำมาก่อนเพื่อวิเคราะห์ เปรียบเทียบ เสริมจุดแข็ง ลบจุดอ่อน หรือยัง?  : หากตอบได้จะสอดคล้องกับเงื่อนไขของ "การมีความรู้"
  5. สิ่งที่เราทำเกิดประโยชน์ หรือมีผลกระทบทางลบกับประชาชน สังคม และสิ่งแวดล้อมหรือไม่? : หากตอบได้จะสอดคล้องกับเงื่อนไขของ "ความมีคุณธรรม"
ไม่ว่าผู้อ่านกำลังจะทำอะไรสักอย่าง ลองตอบคำถาม 5 ข้อนี้ดู ท่านจะได้รู้ว่า นั่นแหละคือหลักคิดตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง  หากเริ่มต้นด้วยเหตุผลไม่พอแล้ว ก็หยุดทำเสีย และหากท่านตัดสินใจทำแล้ว ท่านก็จะได้ไม่โลภมากจนเกินพอดี  มีแผนการทำงานเพื่อประกันความสำเร็จ มีความรู้ในการทำงาน และมีคุณธรรมต่อสังคม  


ก่อนคิดโครงการและแผนงาน
งบประมาณรายจ่ายประจำปีของประเทศไทย ล้วนมีต้นกำเนิดมาจากโครงการและแผนงานของกระทรวง ทบวงกรม ต่างๆ เกือบทั้งสิ้น (ตามภาพด้านบน) ดังนั้นการคิดโครงการหรือแผนงานใดๆ หากยึดหลักคำถาม 5 ข้อ ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงแล้ว จะเป็นวิธีที่ใช้งบประมาณแผ่นดินให้เกิดประโยชน์สูงสุดและคุ้มค่า อย่าลืมว่าปัจจุบัน "ประเทศไทยไม่ได้ร่ำรวย ยังต้องกู้เงินต่างประเทศมาใช้จ่ายในบ้านตัวเอง" ซึ่งมันสวนทางกับคำว่าพอเพียงหรือพอประมาณอย่างสิ้นเชิง ลองแค่ตอบคำถามข้อแรก ซึ่งหากไม่เข้าข้างตัวเอง มีความเป็นกลาง และมีเหตุผลเพียงพอแล้ว ก็ทำต่อ หากคิดว่าไม่สมเหตุสมผลก็ควรหยุดทำ เช่น
  • ทำไม? เราต้องซื้อเครื่องบิน รถถัง และเรือดำน้ำ
  • ทำไม? เราต้องรีบเร่งสร้างรถไฟความเร็วสูง กรุงเทพฯ-นครราชสีมา
  • ทำไม? เราต้องใช้เงินมหาศาลเพื่อกำจัดผับชวา
  • ทำไม? เราต้องใช้ยางพาราทำถนน 
  • ทำไม? เราต้องปฏิรูปตำรวจ
  • ทำไม? เราต้องปราบปรามการทุจริต คอรัปชั่น
  • ทำไม? เราต้องเชิญชาวต่างประเทศมาลงทุนในบ้านเรา
  • ทำไม? เราต้อง.................??????? 
เหตุเพราะประเทศไทยของเรามีรายได้น้อย เป็นประเทศกำลังพัฒนา ต้องกู้หนี้ยืมสินเขามาใช้จ่าย  ดังนั้น หากผู้ที่เกี่ยวข้องทุกคนเลือกโครงการที่มีความจำเป็นตามลำดับความเร่งด่วนที่แท้จริงแล้ว จะช่วยประหยัดงบประมาณของประเทศลงได้มาก ไม่ใช่ตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ อย่างเช่นโครงการหลายโครงการในทุกวันนี้

**********************
จุฑาคเชน : 20 ก.ค.2560
อ่านต่อ >>

วันพฤหัสบดีที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2560

คูปองพัฒนาครู 10,000 บาท ขอให้ครูเอกชนและครู อปท.บ้างได้ไหม?

กระทรวงศึกษาธิการ ใช้งบประมาณแผ่นดิน แจกคูปองพัฒนาครูสังกัด สพฐ. จำนวน10,000 บาทต่อคนต่อปี เป็นนโยบายที่ดี แต่ควรให้คูปองนี้ แก่ครูสังกัดอื่นๆ ด้วย



นพ.ธีระเกียรติ เจริญเศรษฐศิลป์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ กล่าวมอบนโยบายให้แก่ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาทั่วประเทศ ตอนหนึ่งว่า

"สำหรับงบประมาณที่ใช้ในการพัฒนาครูนั้น เท่าที่ดูขณะนี้มีอยู่ประมาณ 10,000 ล้านบาท แต่มีการใช้แบบกระจัดกระจาย ต่อไปนี้ การอบรมครูตนจะใช้เป็นระบบคูปอง โดยจะให้คูปองกับครูจำนวน 10,000 บาทต่อคนต่อปี เพื่อเลือกไปเข้าอบรมพัฒนาตัวเองให้สอดคล้องกับการเลื่อนวิทยฐานะ ซึ่งปัจจุบันเรามีครูทั่วประเทศกว่า 400,000 คน จะใช้งบเพียง 4,000 ล้านบาทเท่านั้น จะทำให้ประหยัดงบไปได้มาก จะได้นำเงินส่วนที่เหลือไปพัฒนาครูด้านอื่นๆ ต่อไป" 
(ที่มาข้อมูล : ไทยโพสต์ :  http://www.thaipost.net/?q=แจกคูปองพัฒนาครู1หมื่นบคนปี)

ครูไม่ใช่จะมีเฉพาะ สพฐ.
ปัจจุบัน ครูที่สอนนักเรียนตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงมัธยมศึกษาตอนปลายนั้น ไม่ใช่จะมีแต่เฉพาะข้าราชการครูในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) เท่านั้น  แต่ยังมีครูในโรงเรียนเอกชน ที่สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน (สช.) และครูที่สังกัดองค์ปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) อีกด้วย หากเอาตัวเลขกลมๆ พอที่จะสรุปจำนวนได้ ดังนี้
  • ครู สังกัด สพฐ. จำนวน 400,000 คน คิดเป็นร้อยละ 74
  • ครู สังกัด สช.    จำนวน 111,500 คน คิดเป็นร้อยละ 21
  • ครู สังกัด อปท. จำนวน   30,000 คน คิดเป็นร้อยละ 5 
ดังนั้น ผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาของเด็กนักเรียนทุกคน ล้วนเป็นความรับผิดชอบของครูทุกคน ทุกสังกัด 


พ่อต้องดูแลลูกๆ ทุกคนอย่างทั่วถึง
กระทรวงศึกษาธิการ ในฐานะผู้รับผิดชอบการศึกษาของแผ่นดินในภาพรวม นำงบประมาณแผ่นดินมาพัฒนาครู นั้นถือเป็นนโยบายที่ดี แต่ไม่ควรจำกัดเฉพาะ ครู สพฐ. ครูในสังกัด สช. และครูในสังกัด อปท. ก็สมควรที่จะได้รับการพัฒนาด้วย เหตุผลเพราะ 
  • ครูทุกคน ทุกสังกัด ควรได้รับสิทธิคูปองการพัฒนาครู ซึ่งนำมาจากงบประมาณแผ่นดิน เพราะผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาของชาติในภาพรวมล้วนขึ้นอยู่กับครูทุกคน ทุกสังกัด
  • การใช้งบประมาณแผ่นดินเพื่อพัฒนาครูเฉพาะในสังกัด สพฐ. จึงไม่เป็นธรรมกับนักเรียนและผู้ปกครองในสังกัดอื่นๆ 
  • นักเรียนทุกคน ทุกสังกัด ควรมีสิทธิที่จะมี "ครู" ที่ได้รับการพัฒนาจากรัฐ เหมือนๆ กัน
กระทรวงศึกษาธิการ ในฐานะพ่อ ต้องดูแลลูกๆ ทุกคนอย่างทั่วถึง ไม่ใช่ดูแลเฉพาะพี่ สพฐ. แต่ น้อง สช. และ น้อง อปท. กลับไม่เหลียวแล

1,460 หลักสูตร
ตอนนี้ สถาบันคุรุพัฒนา ได้รับรองหลักสูตรการพัฒนาครูของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานแล้ว จำนวนถึง 1,460 หลักสูตร ซึ่งเป็นหลักสูตรที่ดีๆ ทั้งนั้น 
น่าเสียดายที่ ครูเอกชน และครู อปท.คงไม่มีโอกาสได้เข้าไปอบรม 

ท่าน รมว.ศธ. บอกว่ามีงบประมาณพัฒนาครู 10,000 ล้านบาท แจกคูปองให้ครู สพฐ. 4,000 ล้านบาท ยังพอมีเงินเหลือ 

หากท่านจะกรุณาแล้ว เงินส่วนที่เหลือแบ่งจ่ายให้ ครูเอกชน ซึ่งสังกัด ศธ. เหมือนกัน สัก 1,115 ล้านบาท และ ครู สังกัด อปท. กระทรวงมหาดไทย สัก 300 ล้านบาท เพื่อไปพัฒนาตนเองก็น่าจะดีนะครับ เพื่อคุณภาพการศึกษาของเด็กไทยทุกคนอย่างทั่วถึง ไม่ว่าเขาจะเรียนอยู่ในสังกัดใด

********************
ชาติชาย คเชนชล : 13 ก.ค.2560
อ่านต่อ >>

วันอังคารที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2560

ขอตอบคำถาม 4 ข้อด้วยคน แค่ 3 คำ : Let it be

ตอนนี้ ศูนย์ดำรงธรรมประจำจังหวัดต่างๆ เชิญชวนประชาชนตอบคำถาม 4 ข้อ ของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา  นายกรัฐมนตรี ในตอนเริ่มแรกผมไม่ค่อยกล้าตอบเพราะเป็นแค่กระแสข่าว แต่ตอนนี้มีการเชิญชวนอย่างเป็นทางการ ผมจึงขอตอบด้วยคน ซึ่งคำตอบของผมถือเป็นทัศนะส่วนตัว คิดว่าคงไม่น่ามีผลกระทบต่อหน้าที่การงานใดๆ 


ผมเข้าไปดูแบบฟอร์มการตอบคำถามที่ศูนย์ดำรงธรรมฯ โพสต์ไว้  รู้สึกไม่กล้าตอบเลย โดยเฉพาะคำตอบ ข้อ 1 ให้เลือกแค่ ได้ หรือ ไม่ได้ ส่วนข้อ 3 ให้เลือกว่า ถูกต้อง หรือ ไม่ถูกต้อง หลายคนอาจเห็นว่าเรื่องแค่นี้ไม่สลักสำคัญใดๆ แต่ส่วนตัวแล้วผมเห็นว่าคำตอบเหล่านี้ หากมีการสรุปผลเป็นเชิงสถิติออกมาแล้วล่อแหลมต่อการชี้นำสังคมได้  เช่น   
  • ข้อ 1 ประชาชนส่วนใหญ่เห็นว่า ไม่ได้ ร้อยละ 80
  • ข้อ 3 ประชาชนส่วนใหญ่เห็นว่า ไม่ถูกต้อง ร้อยละ 70
หากคำตอบเป็นเช่นนี้ ย่อมส่งผลต่อสังคมทั้งทางด้านบวกและลบ ทั้งผู้ที่ได้รับประโยชน์และผู้ที่สูญเสียประโยชน์จากข้อคำถามนั้นๆ ผมจึงคิดว่าการตอบคำถามในแบบฟอร์มควรเป็นปลายเปิดทั้งหมด ให้ประชาชนเขียนพรรณาได้เอง เช่น ได้หรือไม่ได้ เพราะสาเหตุอะไร เป็นต้น อย่างนี้น่าจะมีความเหมาะสมกว่า ซึ่งรัฐบาลอาจจะได้แนวคิดหรือข้อสังเกตของประชาชนเพื่อไปใช้เป็นแนวทางในการแก้ปัญหาอีกทางหนึ่งด้วย
 


ขอตอบด้วยคน
คำถามทั้ง 4 ข้อนั้น  หากวิเคราะห์ "ผู้ที่คิดคำถาม" ในภาพรวมแล้วเห็นว่า ผู้คิดคำถามมีทัศนคติเชิงลบเกี่ยวกับการปกครองในระบอบประชาธิปไตย มีความเชื่อว่านักการเมืองเป็นคนไม่ดี มองโลกในแง่ลบและเชื่อว่าประเทศไทยจะมีปัญหาในอนาคต ไม่มีใครดีพอที่จะเข้ามาแก้ไขปัญหาบ้านเมืองได้   

แต่หากมองในทางที่ดี คำถามเหล่านี้ "ก็สามารถช่วยสร้างความตระหนักให้แก่ประชาชน ให้หันมาเลือกตั้งคนที่ดีเข้ามาบริหารบ้านเมือง" ได้เช่นกัน

ผมขอตอบคำถามทั้ง 4 ข้อ สั้นๆ เพียง 2 บรรทัด ว่า 

ทุกอย่างมันมีทางของมันเอง อย่าไปพะวงมาก ปล่อยให้มันเป็นไปตามวิถีของมัน หรือ 3 คำสั้นๆ คือ "Let it be"    

ประวัติศาสตร์ประเทศไทยที่ผ่านมาล้วนมีการปฏิวัติรัฐประหารมาหลายครั้ง ก็เพราะมันเป็นไปตามวิถีของมัน  เมื่อถึงเวลานั้น มันจะมีทางออกของมันเอง 
  • ไม่ต้องกลัวว่ารัฐบาลจะไม่มีธรรมาภิบาล 
  • ไม่ต้องกลัวว่าประชาชนจะเลือกตั้งนักการเมืองเลวๆ เข้ามาอีก  
  • ไม่ต้องกลัวว่ารัฐบาลใหม่ จะไม่คำนึงถึงยุทธศาสตร์หรือการปฏิรูป  เขาย่อมมีวิถีในการบริหารจัดการประเทศของเขาเอง
และเครื่องมือสำคัญที่รัฐบาลมีอยู่ ซึ่งท่านสร้างเอาไว้เอง ก็คือ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2560 ที่ท่านกล่าวว่า "เป็นฉบับปราบโกง" ดังนั้นการเลือกตั้งที่จะเกิดขึ้นก็เป็นไปตามรัฐธรรมนูญฯ ฉบับนี้ ดังนั้น ท่านจึงไม่ต้องกลัวในสิ่งที่ท่านได้ตั้งคำถามมาหรอกครับ  น่าจะสบายใจได้ 




ท่านใด อยากตอบคำถาม 4 ข้อของนายกรัฐมนตรี  ไปที่ศูนย์ดำรงธรรมประจำจังหวัดของท่านได้ สำหรับชาวราชบุรี ไปได้ตามภาพด้านล่างนี้ครับ 




อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด ปล่อยให้มันเป็นไปตามวิถีของมัน 
Let it be and Let it go.

**********************
ชาติชาย คเชนชล : 13 มิ.ย.2560
อ่านต่อ >>

วันจันทร์ที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2560

จิตอาสา..รับบินโดรนเพื่อประโยชน์ทางสังคม

เมื่อปลายเดือน พ.ค.2560 ผมได้ตัดสินใจซื้อโดรน รุ่น Phantom 3 standard ซึ่งผลิตโดย DJI ราคาเกือบ 20,000 บาท (ตามเงินที่พอจะเก็บออมไว้ได้) หลังจากนั้นก็ซื้อแบตเตอรี่และอุปกรณ์ป้องกันต่างๆ เพิ่มเติมอีก ตอนนี้รวมแล้วเกือบ 30,000 บาท เหตุผลที่ผมซื้อก็คือ ผมอยากบิน และอยากถ่ายภาพทางอากาศ 

ความฝันที่ผมอยากบิน มีมาแต่ตั้งเด็กๆ พอจบโรงเรียนเตรียมทหาร ผมตั้งใจอยากไปเป็นนักบินทหารอากาศ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ไปเพราะห่วงบ้านที่ราชบุรีจึงตัดสินใจเป็นทหารบก  พอผมจบโรงเรียนนายร้อย ผมก็สมัครเป็นนักบินทหารบกอีกครั้ง แต่ผู้บังคับบัญชาสมัยนั้นไม่ให้ไป เนื่องจากขาดคนทำงาน อดครับ...

ต่อมาประมาณปี 2539 ผมสานต่อความฝัน ผมฝึกเล่นร่มบิน (Paramotor) ซึ่งเท้าลอยพ้นพื้น ชีวิตแขวนอยู่กับร่มและเครื่องยนต์ เล่นอยู่สักพักต้องเลิกเพราะตอนนั้น ผมมีลูกแล้ว 2 คน หากผมเป็นอะไรขึ้นมา พวกเขาคงลำบาก ต่อจากนั้น ผมก็หันมาเล่นเครื่องบินบังคับด้วยวิทยุทั้งเครื่องบินปีกและเฮลิคอปเตอร์  จนพังเสียหายไปหลายลำอีกเช่นกัน



ซาก ฮ.บังคับ ลำหนึ่งในเครื่องบินบังคับอีกหลายลำ
ที่ผมเก็บไว้เป็นพิพิธภัณฑ์

โดรน เติมฝันให้เป็นจริง
ด้วยเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์และวิศวกรรมด้านการออกแบบอากาศยานที่ทันสมัย ทำให้ "เจ้าโดรน" สามารถเติมความฝันของผมให้สมบูรณ์ ด้วยวิธีการบังคับที่ง่ายและถ่ายภาพได้สวยงาม โดรนจึงเป็นฝันของผู้รักการบินหลายคน หลายคนซื้อมาเพื่อบินเป็นงานอดิเรก  หลายคนก็ซื้อมาบินเพื่อประกอบอาชีพรับจ้างถ่ายภาพมุมสูง 

การใช้โดรนในประเทศไทยเชิงธุรกิจ
การถ่ายภาพมุมสูงเชิงธุรกิจเกิดขึ้นจากสื่อมวลชน  โดยสื่อมวลชนเจ้าแรกๆ จะใช้เฮลิคอปเตอร์บินเพื่อถ่ายภาพประกอบข่าว โดยเอานักข่าวและช่างภาพขึ้นไปนั่ง บน ฮ. เช่น Sky report ของช่อง 3 และเหยี่ยวข่าว 7 สี  ส่วนใหญ่ใช้รายงานข่าวเกี่ยวกับการเกิดอุทกภัย การเกิดไฟไหม้ป่า การบุกรุกป่าสงวน เป็นต้น แต่วิธีนี้สิ้นเปลืองทรัพยากรจำนวนมาก ต่อมาจึงมีสื่อมวลชนที่มีงบประมาณน้อย เริ่มนำโดรนเข้ามาใช้ ซึ่งประหยัดกว่า แต่สามารถถ่ายภาพมุมสูงที่มีคุณภาพพอๆ กัน ตั้งแต่นั้นมาเจ้าโดรนก็มีบทบาทสำคัญแพร่กระจายเข้าไปสู่การใช้ประโยชน์ในเกือบทุกวงการ 

ต่อมาการถ่ายภาพมุมสูงด้วยโดรน  มาเป็นที่นิยมมากๆ อีกครั้งเมื่อปลายปี 2559 โดยใช้ในการถ่ายภาพมุมสูงการแปลอักษรของพสกนิกรชาวไทยเพื่อน้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณฯ ของรัชกาลที่ 9 ผู้ทรงเสด็จสวรรคต 

ปัจจุบัน โดรนใช้ถ่ายภาพมุมสูงในงานกิจกรรมต่างๆ อย่างหลากหลาย อาทิ การถ่ายทำ Landscape เพื่อโฆษณา การบันทึกภาพมุมสูงในงานพิธีต่างๆ งานเปิดตัวสินค้า งานคอนเสิร์ต งานรับจ้างถ่ายภาพ รวมไปถึงการถ่ายทำภาพยนตร์ 

อาชีพรับจ้างถ่ายภาพด้วยโดรน ปัจจุบันถือว่าเป็นอาชีพหนึ่งที่สามารถทำรายได้อย่างงาม แต่ก็ไม่รู้จะอยู่กันได้นานหรือไม่ เพราะโดรนตอนนี้ มีราคาถูกลง ผู้คนเริ่มแห่ซื้อโดรนมารับจ้างทำมาหากินกันมากขึ้น เกิดอาการธุรกิจแบบเดิมๆ คือ แย่งลูกค้าและตัดราคากันเอง     

โดรน..เพื่อประโยชน์แก่สังคม
เมื่อปี พ.ศ.2555-2559 ผมทำงานเกี่ยวกับการค้นหาทุ่นระเบิดที่ตกค้างจากการสู้รบในสมัยก่อน ซึ่งมันยังคงฝังอยู่ในแผ่นดินไทยตามแนวชายแดนทั่วประเทศกว่า 17 จังหวัด  ตอนนั้นผมอยากได้โดรนมาก ซึ่งมันจะทำให้พวกเราทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น แต่ก็มีข้อจำกัดของทางราชการหลายอย่าง ลองอ่านรายละเอียดดูได้ใน "อยากได้จริงๆ ครับ แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี"   ครับ


โดรน สามารถช่วยให้การปฏิบัติภารกิจในงานด้านต่างๆ มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น อาทิ
  1. การบินสำรวจสถานการณ์อุทกภัย ไฟไหม้ป่า หรือภัยพิบัติต่างๆ 
  2. การบินช่วยค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยในเหตุการณ์ต่างๆ ที่มีบริเวณกว้าง
  3. การบินสำรวจแหล่งทรัพยากรต่างๆ เช่น น้ำ ป่า พืชพรรณไม้ แนวปะการัง ฯลฯ 
  4. การบินสำรวจการทำประมงที่ผิดกฏหมาย    
  5. การบินสำรวจการบุกรุกพื้นที่ป่าสงวน ป่าอนุรักษ์ อุทยานแห่งชาติ หรือที่ราชพัสดุ
  6. การบินช่วยติดตามและค้นหาเป้าหมายที่ต้องการ เช่น ผู้ร้ายหลบหนีไปในพื้นที่ป่าหรือทุ่งนาที่มีบริเวณกว้าง
  7. ช่วยในงานวิจัยต่างๆ ที่จำเป็นต้องถ่ายภาพมุมสูง หรือสถานที่สูงๆ
  8. ช่วยถ่ายภาพทางอากาศเพื่อวางแผนการพัฒนาพื้นที่ให้แก่องค์กร 
  9. ฯลฯ
จิตอาสา รับบินโดรน
เมื่อก่อนผมต้องการโดรน แต่ผมก็ไม่รู้จะไปหาเงินที่ไหนมาซื้อใช้ หรือจ้างเขามาบินฯ 
แต่วันนี้ ผมมีโดรนแล้ว ผมจึงอยากที่จะแบ่งปัน ผมยินดีอาสาที่บินโดรนให้โดยไม่มีค่าใช้จ่าย แก่หน่วยงาน องค์กร สถาบัน มูลนิธิ กลุ่ม หรือชมรมใดๆ ก็ตามที่มีความจำเป็นต้องใช้โดรนช่วยเหลือในงานเป็นครั้งคราว แต่ขาดงบประมาณในการจ้าง โดยขอให้เป็นภารกิจเพื่อสังคมและสาธารณะ ขอได้โปรดติดต่อมายังผมโดยตรง หรือส่งหนังสือมาที่ 

สถาบันราชบุรีศึกษา 
20/24 ถ.สมบูรณ์กุล ต.หน้าเมือง อ.เมือง จ.ราชบุรี 70000 

แต่ต้องเป็นภารกิจเพื่อสังคมส่วนรวมนะครับ 
ค่าใช้จ่ายที่อาจมีก็คือค่าน้ำมันรถที่จะเดินทางไปยังพื้นที่ปฏิบัติงานนั้นๆ ตามที่เกิดขึ้นจริง 

แต่หากท่านใดต้องการบินโดรนเพื่อประโยชน์ทางธุรกิจแล้ว โปรดติดต่อผู้ที่มีอาชีพรับบินโดรนโดยตรง ซึ่งทางสถาบันฯ ขอสงวนสิทธิในการพิจารณาภารกิจที่ขอมาว่าเป็นไปเพื่อสังคมหรือไม่ โดยการพิจารณาของสถาบันฯ ถือเป็นที่สิ้นสุด


******************************   
ผลงานผมครับ : มือใหม่หัดบิน
วัดมหาธาตุวรวิหาร@ราชบุรี มุมสูง



อ่านต่อ >>

วันอังคารที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2560

จัดระเบียบรถตู้ราชบุรี ทำได้..แต่ไม่ควรเดือดร้อนผู้ใช้บริการ

เมื่อวันที่ 7 พ.ค.2560 ผมไปส่งลูกสาวเพื่อขึ้นรถตู้โดยสารเดินทางไปกรุงเทพฯ ซึ่งเมื่อก่อนสามารถเลือกขึ้นที่ท่าจอดบริเวณในเขตเมืองราชบุรีได้เลย มีท่าให้เลือกหลากหลายตามความสะดวก แต่วันนี้ นโยบายการจัดระเบียบรถตู้โดยสารสาธารณะใหม่ของ จ.ราชบุรี รถตู้ทุกคันต้องไปจอดที่สถานีขนส่งผู้โดยสารราชบุรีแห่งใหม่ ซึ่งเป็นแห่งที่ 2 เท่านั้น ซึ่งอยู่บริเวณตรงข้ามทางเข้าวัดห้วยหมู ต.ห้วยไผ่ อ.เมือง จ.ราชบุรี ห่างจากตัวเมืองประมาณ 5 กม. และห้ามรถตู้วิ่งเข้ามารับ-ส่ง ผู้โดยสารในเขตเมืองราชบุรี

ที่่มาของภาพ : http://news.rbvariety.com/social-news/6021.html

คำถามในใจ
การจัดระเบียบรถตู้โดยสารของ จ.ราชบุรี ครั้งนี้ ก็เพื่อสนองตอบต่อนโยบายจัดระเบียบรถตู้ของ คณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (คสช.) มีคำถามเกิดขึ้นในใจของผมมากมาย อาทิ

  1. นักเรียน นักศึกษา และบรรดาคนทำงาน  ที่ต้องอาศัยรถตู้ไปเช้า-เย็นกลับ มีบ้านอยู่แถว บางแพ บ้านโป่ง จะทำอย่างไร? ทุกคนต้องเสียค่ารถโดยสาร ค่าวินมอเตอร์ไซต์ เสียทั้งเวลา เพื่อเดินทางไปสถานีขนส่ง งั้นหรือ เหตุใดต้องเพิ่มภาระค่าใช้จ่ายเหล่านี้ไปให้ผู้ใช้บริการ
  2. วิธีการเดินทางจากในเมือง ไปยังสถานีขนส่ง เดินทางอย่างไร? รอความหวังแค่รถสองแถวสายเขาวัง เท่านั้นหรือ แล้วที่ว่ามีบริการทุก 5 นาที จริงหรือไม่?  แล้วเวลาที่ใช้เดินทางจากในเมืองไปถึงสถานีขนส่งอีก ขับแบบรับผู้โดยสารไปเรื่อยๆ จะใช้เวลาอีกเท่าไหร่ อย่างน้อยผู้โดยสารที่อยู่ในเมือง กว่าจะไปถึงสถานีขนส่งฯ คงต้องเสียเวลาอีกไม่ต่ำกว่า 30 นาทีหรืออาจถึง 1 ชั่วโมง ก่อนนั้นหลังจากเลิกเรียน เลิกงาน เคยถึงบ้านก่อน 6 โมงเย็น แต่เดี่ยวนี้กลายเป็น 1 ทุ่ม
  3. การที่ผู้ใช้บริการต้องเดินทางไปยังสถานีขนส่งฯ ในช่วงเวลาเช้ามืด และช่วงเย็นถึงพลบค่ำ นับว่ามีความเสี่ยงอันตรายต่อชีวิตและทรัพย์สินเพิ่มมากขึ้น หากเกิดเหตุร้ายขึ้นจากพวกมิจฉาชีพ  ใครจะเป็นผู้รับผิดชอบ
  4. หากอ้างว่าเพื่อไม่ให้รถติดในเมือง ในส่วนตัวแล้วผมเห็นว่า รถตู้ไม่ใช่ปัญหาที่ทำให้รถติด ปัญหารถติดก็จะมีเฉพาะชั่วโมงเร่งด่วนเท่านั้น ซึ่งส่วนใหญ่จะมาจาก รถรับ-ส่งนักเรียน รถส่วนตัวที่ไม่มีวินัยจราจร เห็นแก่ตัว เบียดซ้ายแซงขวา จอดรถกีดขวางในที่ห้ามจอด และหาบเร่แผงลอยที่ตั้งร้านวางขายอยู่บนผิวจราจร ในเมืองที่เจริญแล้ว เขาจะจัดพื้นที่ให้รถขนส่งมวลชนสาธารณะมากกว่ารถยนต์ส่วนตัว แต่เมืองราชบุรีกลับตรงกันข้ามไล่รถบริการสาธารณะออกนอกเมืองเพื่ออำนวยความสะดวกให้รถส่วนตัว 
  5. การห้ามรถตู้วิ่งเข้ามารับ-ส่งผู้โดยสารในเมือง ถือเป็นการเพิ่มภาระให้แก่ผู้ใช้บริการ ขาไป : ก็ต้องเสียเงินเพิ่มเพื่อเดินทางไปยังสถานีขนส่งฯ ขากลับ : ก็ต้องเสียเงินเพิ่มเพื่อต่อรถเข้ามาในเมือง  นอกจากนั้นยังต้องเสี่ยงอันตรายต่อชีวิตและทรัพย์สิน ซึ่งไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ 
  6. หากมีแผนจะสร้างความเจริญที่สถานีขนส่ง จ.ราชบุรี แห่งใหม่ ก็ไม่ควรใช้วิธีนี้ แค่สถานีขนส่งจ.ราชบุรี แห่งแรก ก็ยังไม่ประสบผลสำเร็จเลย นี่ถ้ารถโดยสารไปแม่กลอง ดำเนินสะดวก วัดเพลง จอมบึง สวนผึ้ง ฯลฯ ต้องถูกจัดระเบียบไปจอดที่สถานีขนส่งแห่งใหม่ทั้งหมด แล้วจะทำกันอย่างไร นึกภาพไม่ออก     

จัดให้มีจุดรับ-ส่งผู้โดยสารในเมือง

การให้รถตู้โดยสารสาธารณะไปจอดที่สถานีขนส่งแห่งใหม่ ถือว่าเป็นการจัดระเบียบได้ แต่การที่จะให้ผู้ใช้บริการทุกคนต้องไปขึ้นรถตู้ที่สถานีขนส่งฯ ผมเห็นว่าไม่ถูกต้องนัก รวมถึงการห้ามรถตู้วิ่งเข้ามารับ-ส่งผู้โดยสารในเขตเมือง ยิ่งไม่ถูกต้องใหญ่ ขัดต่อหลักการบริการขนส่งมวลชน ก่อนวางแผนเช่นนี้ได้ต้องเตรียมวางแผนการเชื่อมต่อการเดินทางให้เกิดประสิทธิภาพมากที่สุดเสียก่อน มีระบบขนส่งมวลชนสาธารณะที่ผู้ใช้บริการสามารถเลือกใช้ได้อย่างหลากหลาย




การที่จัดระเบียบให้รถตู้โดยสารทุกคันให้ไปจอดที่สถานีขนส่งฯ เพื่อไม่ให้มีสถานีรถตู้เกะกะอยู่ในเมืองหรือบนทางเท้า นับว่าเป็นสิ่งที่ดี แต่ควรอนุญาตให้รถตู้วิ่งเข้าเมืองได้ โดยจัดให้มีจุดรับ-ส่งในเมืองที่สำคัญ ทั้งขาไปขากลับ เช่น หน้าโรงเรียนวัดเขาวัง หน้าวิทยาลัยเทคนิคราชบุรี หน้าสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ถนนเลียบทางรถไฟ หน้าค่ายภาณุรังษี ด้านข้างห้าง Big C เป็นต้น ทั้งนี้ก็เพื่อความสะดวกของผู้ใช้บริการ ผู้โดยสารก็สามารถที่จะโทรศัพท์จองและนัดหมายล่วงหน้ากับรถตู้ได้

เมืองราชบุรี ไม่ใช่เมืองใหญ่โตอันใด รถราม้าช้างก็ไม่ได้เยอะแยะมากมายเหมือนในกรุงเทพฯ  การปัญหาในกรุงเทพฯ กับการแก้ปัญหาในต่างจังหวัดจึงมีความแตกต่างกัน  นโยบายต่างๆ ที่ได้รับมาจึงต้องมีปรับเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อม วิถีชีวิตและวัฒนธรรมของคนในพื้นที่นั้นๆหวังว่าผู้บริหาร จ.ราชบุรี จะได้คำนึงถึงผลกระทบต่อความเดือดร้อนของผู้ที่ใช้บริการรถตู้โดยสาร และดำเนินการแก้ไขต่อไป

สนองนโยบายได้ แต่ต้องไม่เดือดร้อนผู้ใช้บริการ อย่าจัดระเบียบใดๆ ก็ตาม ซึ่งขัดต่อวิถีการดำเนินชีวิตของคน 

หากนโยบายที่กล่าวมานี้ คณะกรรมการจัดระเบียบและแก้ไขปัญหารถตู้โดยสารสาธารณะ จ.ราชบุรี มีการเปลี่ยนแปลงแล้ว ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย เพราะผมก็เริ่มเห็นรถตู้โดยสารสาธารณะ วิ่งเข้ามาในเมืองบ้างแล้ว และบางท่าก็จอดอยู่แถวลานอเนกประสงค์ด้านข้าง Big C  

******************************
ชาติชาย คเชนชล :  9 พ.ค.2560 
อ่านต่อ >>

วันพุธที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2560

เหตุเกิดหน้าห้างแพลตตินั่ม : ผิดที่ใคร

เมื่อวันที่ 27 เม.ย.2560 ประมาณเกือบห้าโมงเย็น หลังจากที่ผมและครอบครัว เสร็จสิ้นจากจับจ่ายใช้สอยในห้างแพลตตินั่ม ประตูน้ำ กรุงเทพมหานคร แล้ว ก็พากันออกมายืนเข้าคิวรอรถแท็กซี่บริเวณฟุตบาทหน้าห้างฯ ที่จัดไว้ให้ 

เชื่อไหมครับ  กว่าผมจะได้นั่งแท็กซี่ เล่นเอาเกือบหกโมงเย็น นับเวลารอแล้วเกือบ 1 ชั่วโมง

เลนที่จัดไว้สำหรับให้รถแท็กซี่เข้ามารับผู้โดยสาร

ไม่มีแท็กซี่เข้ามาในเลนที่จัดไว้ให้
เหตุที่เป็นเช่นนี้ เพราะไม่มีแท็กซี่เข้ามารับผู้โดยสารในเลนที่จัดไว้ให้ นานๆ จะเข้ามาซักคัน มีแต่รถตุ๊กๆ แต่ก็ไม่ค่อยมีผู้โดยสารขึ้นเท่าใดนัก  ส่วนใหญ่ต้องการแท็กซี่มากกว่า 

มองแท็กซี่แต่ละคัน ก็ลุ้นว่าจะมีคันไหนเข้ามาบ้าง หลายคันก็ผ่านไป ทั้งๆ ที่ป้ายสถานะบอกว่า "ว่าง" 
ตอนนี้ผมอยู่ประมาณคิวที่ 8 มีชาวต่างชาติหลายคนต่างเข้าคิวรอด้วยกับผม ผมคิดในใจว่าหากเป็นเช่นนี้ คงมืดแน่ครับ  

เข้ามาแต่ไม่ไป
มีบางคันเข้ามาครับ แต่พอผู้โดยสารบอกสถานที่ที่จะไป ก็ออกไปเลย ไม่ยอมรับผู้โดยสาร 

ผมถามยามว่า "ทำไม? แท๊กซี่ไม่ค่อยเข้ามารับผู้โดยสาร และบางคันพอเข้ามาแล้วก็ไม่ยอมไป" 
ก็ได้รับคำตอบว่า "เขาไม่อยากรับครับ  บางคันกลัวไปส่งรถเปลี่ยนกะไม่ทัน เพราะรถมันติดมาก"

บางคนรอแท๊กซี่ไม่ไหว ตัดสินใจขึ้นรถตุ๊กๆ แทน

จอดอยู่ข้างนอกถามก่อนว่าผู้โดยสารจะไปที่ไหน
ตอนนี้ผมถึงคิวที่ 4 แล้ว มีแท๊กซี่อยู่คันหนึ่งจอดอยู่ข้างนอก (ไม่เข้าเลน) ปิดมิเตอร์ ไม่แสดงสถานะว่า "ว่าง" ตะโกนถามยามว่า ผู้โดยสารจะไปที่ไหนกันบ้าง  คิวที่ 1, 2 และ คิว 3 บอกสถานที่ที่จะไป แต่ปรากฏกว่าเเท๊กซี่คันนั้นไม่ยอมไปสักคน พอถึงผมคิว  4 ผมบอกว่าจะไปที่หอพักนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แท๊กซี่คันนั้น ก็บอกว่าไป ผมและครอบครัวจึงได้ขึ้นรถ

ยามก็รู้สึกกังวลแทนพวกเรา เพราะไม่มีรถแท็กซี่เข้ามาเสียที
ขอเงินหลังมิเตอร์ 20 บาท
พอผมขึ้นรถ แท๊กซี่คันนั้นบอกว่า ขอเงินหลังมิเตอร์ 20 บาท และขอไม่เปิดมิเตอร์ ผมจึงทักท้วงขอให้เปิดมิเตอร์  แท๊กซี่คันนั้นถึงเปิด โชว์เฟอร์เห็นผมท่าทางเอาจริง เลยแก้ตัวว่า ที่ไม่เปิดมิเตอร์ และแสดงสถานะว่า "ว่าง" ก็เพราะมีพวกหัวหมอ พอเรียกผมแล้ว ผมไม่ยอมไป ก็โทร.แจ้ง หาว่าผมปฏิเสธผู้โดยสาร ผมเลยซวยไปด้วย  ผมชอบรับฝรั่งครับ ไม่ต้องเปิดมิเตอร์ ได้เงินดี ทิปดี ไม่เรื่องมาก ...

งานนี้ สรุปได้ว่า ไม่มีใครผิดหรือผิดที่ใคร เพราะทุกคนต่างมีเหตุผลของตัวเองทั้งหมด
ตัวผมเองพอจะเข้าใจนิสัยคนไทยได้... 
แต่ชาวต่างชาติ นี่สิ เขาจะมองเราอย่างไร...
น่าคิดนะครับ

****************
จุฑาคเชน 3 พ.ค.2560 


อ่านต่อ >>

วันอังคารที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2560

ญี่ปุ่นปี ค.ศ.2017 ที่ผมเห็น

เมื่อวันที่ 21-26 มีนาคม 2560 ผมได้มีโอกาสไปเที่ยว จ.โอซากา, จ.นารา, จ.เกียวโต ในภูมิภาคคันไซและเมืองนาโกย่า จ.ไอชิ ภูมิภาคชูบุ ประเทศญี่ปุ่น ห้วงเวลาที่ผมไปนี้ อุณหภูมิอยู่ประมาณ 4-15 องศาเซลเซียล กำลังเปลี่ยนจากฤดูหนาวเป็นฤดูใบไม้ผลิ เลยไม่มีโอกาสได้เห็นดอกซากุระบาน เห็นว่าประมาณสัปดาห์หน้าก็จะบานแล้ว น่าเสียดายจัง!! เขาเล่ากันว่าห้วงดอกซากุระบานนี้ จะเป็นห้วงที่มีนักท่องเที่ยวมากที่สุด

ผมขอนำเรื่องราวบางเรื่อง ที่ผมได้พบเห็นในประเทศญี่ปุ่น เฉพาะเมืองที่ผมไปเที่ยว มาเล่าสู่กันฟังเพื่อการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกัน เผื่อจะมีประโยชน์หรือได้ข้อคิดอะไรที่ดีดีบ้าง 

 
ด้านหลังคือต้นซากุระ อีก 1 อาทิตย์จึงจะบาน

บ้านเมืองสะอาดจัง!
ทุกเมืองที่ผมไปล้วนสะอาด ไม่สกปรกเลอะเทอะ มีความเป็นระเบียบเรียบร้อย แลดูรู้สึกสบายตา รถยนต์ส่วนตัวมีน้อยมาก ที่เห็นวิ่งบนถนน ส่วนใหญ่ก็จะเป็นรถเมล์และรถแท็กซี่ มอเตอร์ไซต์แทบหาไม่เจอ ในเขตเมืองมีแต่คนเดินเท้าเสียส่วนใหญ่ ที่เห็นพอมีจอดอยู่บ้างก็คือ รถจักรยานสองล้อ ที่ญี่ปุ่นนี้เขาให้ความสำคัญต่อความปลอดภัยและความสะดวกสบายของคนเดินเท้ามากกว่าคนขับรถยนต์ส่วนตัว บนทางเดินเท้าห้ามนำสิ่งของใดๆ มาวางกีดขวางเป็นอันขาด สัญญาณไฟสำหรับคนข้ามถนนมีเกือบทุกสี่แยกและในจุดสำคัญ รถทุกคันต้องหยุดให้คนข้ามถนนเมื่อเห็นสัญญาณไฟ และที่น่าสังเกตคือ ผมไม่เคยเห็นสะพานลอยสำหรับคนข้ามถนนเลย       

TAXI ที่ญี่ปุ่น เป็นรถรุ่น TOYOTA CROWN ทั้งหมด (ผลิตตัวถังใหม่)
ซึ่งญี่ปุ่นพยายามอนุรักษ์ไว้ให้เป็นสัญลักษณ์ 
เส้นจราจรบนท้องถนน ทางเท้า ป้ายแจ้งเตือนต่างๆ  ทางม้าลาย สีสันสดใสชัดเจน ไม่กระดำกระด่าง สีซีดเลอะเลือนเหมือนบ้านเรา  ไม่มีร้านหาบเร่แผงลอยข้างทางให้ซื้อ ไม่มีร้านค้าใดนำสิ่งของออกมาวางนอกร้านให้เกะกะทางเท้า ไม่มีกรวยยางหรือเก้าอี้พลาสติกมาวางข้างถนนเพื่อกันไม่ให้รถจอด ไม่มีซุ้มขายเครื่องดื่มประเภทเป๊บซี่ โคล่าฯลฯ ไม่มีป้อมตำรวจมาตั้งให้รกตาอยู่ตามสี่แยก ผมไม่เห็นตำรวจแม้แต่คนเดียว (ไม่เหมือนบ้านเราครับ เห็นตำรวจยืนอยู่ทุกที่ พร้อมถือใบสั่งอยู่ในมือ) และที่สำคัญผมหาถังขยะไม่เจอ บางครั้งต้องถือขยะติดตัวไว้นานมาก นานๆ จึงจะพบถังขยะสักที

ที่นี่แต่ละบ้านจะต้องแยกขยะ และใส่ถุงให้เรียบร้อยมาวางไว้ในจุดที่กำหนดและจะมีรถมาเก็บตามเวลา


ตู้หยอดเหรียญเครื่องดื่มประเภทต่างๆ มีอยู่ตามรายทางเป็นระยะๆ 

ส้วมไฮเทค-มีความสุขเมื่อใช้
ผมนอนโรงแรมใน จ.โอซากา 2 คืน และ จ.เกียวโต 1 คืน ในห้องน้ำ จะมีส้วมไฮเทค เหมือนกันทั้งสองโรงแรม ไม่มีสายฉีดน้ำชำระก้นเหมือนบ้านเรา แต่ใช้กดปุ่มแทน ซึ่งอยู่ข้างๆ ส้วม ดังภาพ

ส้วมไฮเทค มีปุ่มสำหรับกดชำระอยู่ที่คอนโซลด้านขวา 

คอนโซลปุ่มกดเพื่อชำระ

ที่คอนโซลปุ่มกดเพื่อชำระด้วยการฉีดน้ำ ส่วนใหญ่จะประกอบด้วย ปุ่ม SRAY (สำหรับผู้ชาย)  ปุ่ม BIDET (สำหรับผู้หญิง) ปุ่มเพิ่มแรงฉีดน้ำ (WATER PRESSURE) แล้วแต่ผู้ปลดทุกข์จะชอบแรงหรือเบา ปุ่ม STANDBY และปุ่มเพิ่มความอุ่นให้ที่นั่ง (WARM SEAT) เพราะที่นั้นอากาศหนาว เมื่อหย่อนก้นนั่งแล้วจะทำให้ก้นอุ่นไม่เย็น ส้วมบางรุ่นมีปุ่มกำจัดกลิ่นให้ด้วย (DEODORIZER) ส่วนปุ่ม STOP ใช้หยุดเมื่อฉีดน้ำชำระพอแล้ว หากผู้ปลดทุกข์คิดว่าการฉีดชำระไม่ทั่วถึง ผู้ปลดทุกข์ต้องส่ายก้นเอาเอง คนส่วนใหญ่ที่มาเที่ยวญี่ปุ่นแล้ว จะบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า "เวลาเข้าส้วมที่ญี่ปุ่นนี้ มีความสุขที่สุด" 

ข้อแนะนำที่ติดอยู่ในห้องส้วม ส่วนใหญ่จะแนะนำว่าผู้ใช้ควรจะใช้กระดาษชำระเช็ดก่อน จึงค่อยใช้ปุ่มกดชำระด้วยน้ำตาม ดังนั้นกระดาษชำระที่อยู่ห้องส้วมในประเทศญี่ปุ่น เจ้าหน้าที่จะไม่ปล่อยให้หมด อย่างน้อยแต่ละส้วมจะมีถึง 2 ม้วนเป็นอย่างต่ำ

ส้วมไฮเทคนี้ ไม่ใช่มีบริการเฉพาะในโรงแรมเท่านั้น ในที่สาธารณะ ที่พักรถบนทางด่วน ในห้างสรรพสินค้า สนามบิน สถานีขนส่ง และในสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ก็มีเช่นกัน

ใครที่ไปญี่ปุ่น ไม่ต้องห่วงเรื่องห้องน้ำห้องส้วมเลยครับ มีเกือบทุกสถานที่และสะอาดด้วย 

กระดาษชำระอย่างน้อย 2 ม้วน
นอกจากนั้น ในห้องน้ำที่เป็นสาธารณะ จะมีสิ่งอำนวยความสะดวกเสริมขึ้นอีก เช่น ห้องน้ำสำหรับเด็กเล็ก (ผู้ปกครองไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงผู้ชายก็เข้าได้เพื่อจะได้ดูแลเด็ก) ห้องน้ำสำหรับคนพิการ ที่อาบน้ำสำหรับเด็กทารก ครีมล้างมือที่อ่างล้างหน้า การเปิดปิดน้ำส่วนใหญ่เป็นอัตโนมัติไม่ใช่ก๊อก

ที่อาบน้ำสำหรับเด็กเล็ก
ไม่ต้องยืนรอคิว
ตามศูนย์อาหารในห้างสรรพสินค้าหรือสถานที่ท่องเที่ยวใหญ่ๆ จะมีผู้คนและนักท่องเที่ยวมาใช้บริการจำนวนมาก ร้านอาหารต่างๆ จึงปรุงไม่ค่อยทัน หลังจากเราตัดสินใจเลือกร้านอาหารได้แล้ว ก็เดินเข้าไปสั่งจ่ายเงินให้เรียบร้อย ต่อจากนั้นเจ้าของร้านจะให้ใบเสร็จพร้อมกับเจ้ากล่องสี่เหลี่ยมคล้ายๆ รีโมท มีหมายเลขกำกับมาให้เรา จากนั้นเราก็ไปนั่งรอที่โต๊ะ หรือจะไปซื้ออาหารอย่างอื่นเพิ่มเติมก็ได้ ไม่ต้องยืนรอคิว


รอเมื่อร้านค้าปรุงอาหารของเราเสร็จแล้ว ก็จะมีเสียง "ปี๊บ" ดังขึ้นพร้อมไฟสีเขียวที่กล่อง ซึ่งส่งมาจากทางร้าน เป็นสัญญาณแจ้งว่า อาหารที่เราสั่งเสร็จแล้ว เราจึงเดินกลับไปที่ร้านเอากล่องไปยื่นคืน เพื่อรับอาหารที่เราสั่งไว้

นวัตกรรมง่ายๆ ไม่ได้ซับซ้อนอะไรมากมาย แต่มันทำให้เราไม่ต้องเสียเวลาไปยืนรอคิว ที่ประเทศไทยอาจจะมีแล้วนะครับ แต่ผมยังไม่เคยเห็น 

ที่นี่จะมีวัฒนธรรมวางอาหารทุกชามไว้ในถาดสี่เหลี่ยม ไม่ยกลงมาวางบนโต๊ะโดยตรง
หลังจากรับประทานเสร็จแล้ว ต้องนำไปถาด พร้อมถ้วยชาม และเศษอาหาร
ไปวางไว้ในที่ที่ทางศูนย์อาหารฯ จัดเตรียมไว้ให้ ไม่มีพนักงานมาเดินเก็บเหมือนบ้านเรา 

TAX FREE สำหรับนักช๊อป
พวกนักช๊อบฯ ที่ชอบซื้อของคราวละมากๆ ควรพยายามมองหาร้านค้าที่เข้าร่วมโครงการ "TAX FREE SHOP" ซึ่งหากซื้อของที่ร้านนี้ สินค้าที่พวกเราซื้อจะได้รับการงดเว้นภาษีมูลค่าเพิ่ม 8%



ป้ายแสดงราคาสินค้าในญี่ปุ่น

ตามภาพด้านบน ราคาสินค้าที่เขียนตัวใหญ่ ว่า 2,400 เยน คือ ราคาที่ไม่รวมภาษี  แต่จะมีตัวเล็กๆ เขียนกำกับไว้ด้านล่างใกล้ๆ กันว่า 2,592 เยน นั่นหมายถึงเวลาจ่ายจริงต้องรวมภาษีอีก 8% รวมเป็นราคา 2,592 เยน  แต่ถ้าหากเราใช้บริการ TAX FREE เราจะจ่ายในราคาไม่รวมภาษี คือ 2,400 เยน แต่ต้องซื้อสินค้าในร้านนั้นรวมแล้วไม่ต่ำกว่า 5,400 เยนนะครับ (ประมาณ 1,800 บาท) หากซื้อน้อยกว่านี้ ไม่สามารถใช้บริการ TAX FREE ได้

ในร้านที่เข้าร่วม TAX FREE จะมีเคาน์เตอร์สำหรับจ่ายเงินทั่วไป กับเคาน์เตอร์จ่ายเงินสำหรับ TAX FREE หลังจากเราช๊อปเสร็จก็นำสินค้าไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ TAX FREE ได้เลย แต่ต้องยื่นหนังสือเดินทาง (PASSPORT) ของเราประกอบด้วย  หลังจากนั้นพนักงานจะแพ๊คสินค้าที่เราซื้อเป็นถุงใสปิดผนึกแน่นหนา พร้อมให้เราโหลดขึ้นเครื่องได้เลย

แค่นี้ เราก็สามารถซื้อสินค้าญี่ปุ่นได้ในราคาปลอดภาษี 

อย่าลืม การใช้บริการ TAX FREE จะมีใบกำกับใบหนึ่งจากร้านที่เราซื้อ ให้เรานำไปใส่กล่อง TAX FREE ที่สนามบินก่อนขึ้นเครื่อง (ไม่ใส่ก็ได้ครับ ไม่ใช่สาระสำคัญ) เหตุที่ทางรัฐบาลญี่ปุ่นให้ทำเช่นนี้ ก็เพื่อไว้ตรวจสอบภาษีและจำนวนยอดขายกับร้านค้า TAX FREE ที่เราซื้อต่อไป


ร้าน 7-11 ร้านนี้ก็มี TAX FREE แต่ต้องซื้ออย่างน้อย 5,400 เยนขึ้นไป
ถึงจะใช้บริการได้
โครงการ TAX FREE SHOP นี้ ผมว่าญี่ปุ่นเขาฉลาดนะครับ สามารถดึงดูดเงินจากนักท่องเที่ยวได้มากยิ่งขึ้น แถมผู้ประกอบการร้านค้าต่างๆ ก็ขายสินค้าได้มากขึ้นเช่นกัน 
ทำไม? ประเทศไทยเราไม่คิดอย่างเขาบ้าง 

เรื่องง่ายๆ แค่ตีเส้นคู่
ตามสถานที่จอดรถต่างๆ ในประเทศไทย ไม่ว่าจะเป็นห้างสรรพสินค้า ปั๊มน้ำมัน จุดพักรถ ฯลฯ  ส่วนมากจะตีเส้นสำหรับจอดรถยนต์แต่ละคันเพียงเส้นเดียว เวลาจอดรถหากมือไม่ถึงก็เบียดกันจนเกินไป เปิดประตูลงรถขึ้นรถก็แสนจะยาก แต่ผมเห็นที่ญี่ปุ่นนี้ "ตีเส้นคู่เลยครับ" เพื่อให้รถแต่ละคันจอดไม่เบียดกันเกินไป  เวลาเปิดประตูลงจากรถหรือขึ้นรถก็ง่าย ไม่ต้องกลัวว่าประตูรถจะไปกระแทกกับรถคันข้างๆ ทรัพย์สินก็ไม่เสียหาย  





เรื่องตีเส้นคู่นี้ ไม่ใช่เรื่องสลับซับซ้อนอะไรเลย 
ทำไม? ประเทศไทยเราคิดไม่ได้  

วิธีการเข้าคิว
การเข้าคิวจ่ายเงินในห้างสรรพสินค้า ร้านค้า หรือร้านสะดวกซื้อต่างๆ ที่ญี่ปุ่นนี้ ไม่เหมือนบ้านเรา ทุกคนต้องยืนต่อคิวแถวเดียวกันทุกคน เมื่อเคาน์เตอร์แคชเชียร์ช่องใดช่องหนึ่งว่างลงจึงค่อยเดินเข้าไปจ่าย แต่บ้านเราแต่ละคนจะเข้าคิวเคาน์เตอร์แคชเชียร์ช่องใดก็ได้ ที่เห็นว่าว่างหรือคนน้อย เขียนอธิบายยากครับ ลองดูภาพด้านล่างประกอบจะทำให้เข้าใจยิ่งขึ้น



วิธีการเข้าคิวนี้ ดูเหมือนไม่สลักสำคัญอะไร แต่ลองพิจารณาลึกๆ แล้วของญี่ปุ่นจะมีความเป็นธรรมและเสมอภาคมากกว่าบ้านเรานะครับ ลองคิดดูดีดี ใครจะเอาวิธีเข้าคิวของญี่ปุ่นไปปรับใช้บ้างก็ลองดูนะครับ อาจจะดีกว่าเดิม 

ใครที่ไปเที่ยวญี่ปุ่น ต้องเข้าคิววิธีของเขานะครับ

เรื่องราวของประเทศญี่ปุ่น มีคนเขียนเอาไว้เยอะ ลองค้นหาและอ่านดู ส่วนเรื่องราวที่ผมเขียนนี้เป็นเพียงเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่ผมเห็นมาเพียง 4 จังหวัดเท่านั้น  ซึ่งอาจไม่ใช่ภาพรวมของญี่ปุ่นทั้งประเทศ 

ไว้คราวหน้าหากมีโอกาส จะลองไปเที่ยวจังหวัดอื่นๆ ของญี่ปุ่นดูบ้าง

*********************************
ชาติชยา ศึกษิต : 30 มี.ค.2560

อ่านต่อ >>